top of page
  • Foto van schrijverRosalinde van Dijk

Yvette (27) vertelt: “Ik had niet door hoe slecht het met mij ging”

Bijgewerkt op: 8 apr. 2021

Twee jaar geleden ging ik full-time aan de slag voor mijn eigen bedrijf. Ik werkte als bruidsfotograaf. Ik had bijna elke week wel een bruiloft waar ik naartoe ging. Dat waren lange dagen, van soms wel zestien uur. De avond voor een bruiloft sliep ik vaak slecht en de volgende dag stapte ik dan altijd vermoeid in mijn auto. In de week na de bruiloft ging ik hard aan de slag met de nabewerking van de foto’s. Dat kostte me een paar dagen. Daarnaast regelde ik de marketing van mijn bedrijf en hield ik de social media kanalen bij. In de uren die overbleven schreef ik aan mijn scriptie. Ik zat op dat moment in het laatste jaar van de studie gezondheidswetenschappen aan de universiteit.


Het klinkt misschien gek, maar ik vond mijn leven op dat moment eigenlijk heel leuk. Ik maakte geregeld uitstapjes. Voor mijn werk ging ik bijvoorbeeld naar Mallorca en in de vakantie ging ik naar de Filippijnen. Voor mijn gevoel leidde ik een droomleven. Achteraf gezien waren mijn beweegredenen verkeerd. Ik wilde aan mijn omgeving laten zien dat ik hard werkte en er toe deed. Ik wilde mezelf bewijzen en was er stiekem trots op dat ik zoveel uren draaide. Daarnaast werd ik gedreven door de goedkeuring van mijn foto’s. Ik denk dat ik de goedkeuring heb verward met ‘dit is echt mijn droombaan’. Want als ik die externe validatie niet kreeg, vond ik het ook veel minder leuk.



Niet alleen van mijn werk raakte ik uitgeput, maar ook mijn studie heeft mij veel energie gekost. Ik zat niet op mijn plek. Ik kon het eigenlijk niet opbrengen om me te focussen op mijn schoolwerk. Ik had ADD en dacht dat ik me daardoor niet goed kon concentreren. Ik kreeg niks meer uit mijn handen. Het lukte me niet meer. Achteraf gezien was dat een heel duidelijk signaal dat ik te veel stress had. Ik kon er goed mee wegkomen dat ik weinig deed. Omdat ik een eigen bedrijf had, viel het niemand op. Ik weet niet hoe ik het gedaan heb, maar uiteindelijk heb ik toch mijn studie succesvol kunnen afronden.


In de periode voor mijn burn-out kreeg ik last van allemaal vage lichamelijk klachten. Ik had vaak buikpijn en kreeg plotseling hooikoorts. Als ik teveel deed op een dag leek het wel alsof ik gedronken had. Dan was ik duizelig en tolde de wereld om mij heen. Een paar weken voor ik thuis kwam te zitten had ik opeens een black-out tijdens een skype-meeting met een bruidspaar. Ik had geen idee meer wat ik moest doen of zeggen. Ik had dat nog nooit meegemaakt.


“Als ik teveel deed op een dag leek het wel alsof ik gedronken had. Dan was ik duizelig en tolde de wereld om mij heen.”

Toen ik na een werkreis terugkwam in Nederland, was ik volledig uitgeput. Ik was ontzettend moe en dacht dat het verstandig was om een dag rust te nemen. Maar na die dag werd het niet beter en ik bleef moe. Ik had geen concentratie meer en ik kreeg bijna niks uit mijn handen. Ik dacht op dat moment nog steeds dat dit door mijn ADD kwam. Ik twijfelde of ik de hulp van een psycholoog moest inschakelen. Ik besloot eerst zelf een plan van aanpak te maken, om mijn leven weer in goede banen te leiden. Toen ik dat aan mijn vriend liet zien en hij een opmerking maakte schoot dat bij mij in het verkeerde keelgat. Ik ontplofte en werd heel boos. Dat was niks voor mij en het was nog een teken dat het niet goed met mij ging.


Het weekend daarop ging ik naar de ouders van mijn vriend. We hadden nog niet zo lang een relatie, dus dat was iets wat ik eigenlijk best wel spannend vond. Het kostte mij veel energie. Toen we terugkwamen was ik uitgeput en had ik het ijskoud. Ik kreeg het niet meer warm, wat ik ook probeerde. Ik ben onder de douche gaan staan en heb de temperatuur heel hoog gezet, in de hoop dat mijn lichaam weer een beetje warm zou worden. Maar ook dat hielp niet. Tegelijkertijd was ik enorm duizelig. Achteraf gezien was dat het omslagpunt. Toen trok mijn lichaam het niet meer.


In de maanden die volgde heb ik eigenlijk geen volledige rust genomen. Ik nam de signalen van mijn lijf totaal niet serieus. Ik heb zelfs een keer geprobeerd om toch naar een bruiloft te gaan. Ik voelde me wel ontzettend moe, maar ik had een groot verantwoordelijkheidsgevoel en vond dat ik het niet kon afzeggen. Mijn vader vroeg voor de bruiloft aan mij of alles goed ging. Op dat moment besefte ik me dat ik de hele dag niet had gegeten. Het ging eigenlijk helemaal niet goed. Toch besloot ik te gaan. Ik zat enorm gespannen in de auto, wat eigenlijk niks voor mij was. Mijn hele lichaam deed raar. Ik voelde me echt heel rot en ben langs de weg gestopt. Tien minuten na vertrek belde ik mijn vriendin huilend op. Het lukte me niet en ik had geen idee waarom het zo slecht met mij ging. Zij heeft mij op dat moment enorm goed geholpen en een vervanger gezocht voor mijn werk. Zelf kon ik op dat moment totaal niet meer logisch nadenken.


In dezelfde periode was ik ook op zoek gegaan naar een goede psycholoog want ik kwam er niet meer alleen uit. Hij vertelde mij dat ik meer discipline moest tonen en moest blijven doorwerken. Zo zou ik uiteindelijk weer mezelf worden. Ik heb altijd al het gevoel gehad dat ik mij nuttig moest maken, dus ik probeerde zo goed als dat kon alle ballen hoog te houden. Ik bleef op zijn advies opdrachten voor mijn werk aannemen, maar een paar weken van te voren zei ik die af, omdat het echt niet meer ging. Hij had mij ook geadviseerd om toch naar de bruiloft te gaan, terwijl dat achteraf gezien dus een heel stom idee was. Uiteindelijk ben ik bij mijn psycholoog weggegaan.


Mede door mijn psycholoog ging ik een aantal maanden op dezelfde voet door. Toen mijn vriend een dierbaar persoon verloor probeerde ik hem steunen. Ik cijferde mijzelf en mijn burn-out helemaal weg. Daardoor stortte ik volledig in. Ik kon eigenlijk niks meer. Dit was mijn dieptepunt. Vanaf dat moment lag ik alleen nog maar in bed. Ik verbleef bij mijn ouders, zodat ik rust kon nemen. Het stukje van mijn bed naar de wc was voor mijn gevoel al te ver. Ik was zo gestrest dat ik niet meer goed kon eten en mijn hoofd was constant overprikkeld. Als ik in de auto naast mijn vriend zat, had ik de hele weg mijn ogen dicht. Licht en geluid, alle prikkels waren teveel. Op dat moment had ik zelf niet door hoe slecht het met mij ging. Ik had zelfs nog een stemmetje in mijn hoofd dat zei: “Yvette, stel je niet zo aan.” Mijn vriend hielp me gelukkig inzien dat het echt niet goed met me ging. Hij zei tegen mij: “loop maar een stukje als je denkt dat je het wél kan”. Dat probeerde ik dan, maar het lukte mij niet.


Ik ben uiteindelijk terecht gekomen bij een psychosomatische fysiotherapeut. Zij was in tegenstelling tot mijn vorige psycholoog wél gespecialiseerd in burn-out. Het was de eerste keer sinds mijn burn-out dat ik mij begrepen voelde. Ze leerde mij wat stress met je lichaam doet en hoe je kunt ontspannen. Ik kreeg opdrachten mee naar huis. Oefeningen om mijn ademhaling mee te reguleren en ontspanningsoefeningen. Ook moest ik gaan werken aan mijn slaapritme, maakte we een dagplanning en leerde ik gedoseerd bewegen. Hierdoor kwam mijn lichaam uit de overlevingsstand. Door deze therapie leerde ik pas wat echte ontspanning is.


Na het afronden van de psychosomatische therapie wilde ik nog graag aan het mentale stuk van de burn-out werken. Er waren dingen waar ik tegenaan liep. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik lui was en productief móést zijn. Ik vond het lastig hoe fotografie werd weggezet, alsof het een heel makkelijk beroep was. Daarnaast heb ik ook vanuit mijn opvoeding meegekregen dat je hard moet werken. Ik wilde me bewijzen, vooral aan mijn vader. Ik wilde laten zien dat ik ook meetelde en goed genoeg was. Bij de coaching leerde ik meer naar mijn intuïtie te luisteren. Dit heeft mij heel erg goed geholpen in mijn herstel. Daarnaast ben ik veel gaan wandelen. Ik heb dit rustig opgebouwd en uiteindelijk liep ik twee keer per dag een halfuur. Ook ben ik gaan mediteren en heb ik veel geschreven. De combinatie van deze dingen hielp mij goed.



Mijn energie gaat langzaam omhoog. Op dit moment kan ik weer in de auto zitten of een rondje in de stad lopen, zonder overprikkeld te raken. Ook de supermarkt die ik eerst meed, durf ik weer aan. Een-op-een contacten gaan heel erg goed en het lukt mij weer om met meerdere mensen te zijn. Dat houd ik nu ongeveer twee à drie uur vol.


Verder heb ik sinds kort ook paarden die ik verzorg. Ik ga een aantal keer per week naar ze toe. Die verantwoordelijkheid zou ik eerst door mijn lage energieniveau niet hebben aangekund, maar dat gaat nu weer super goed. Eerst zou ik op een slechte dag alleen in bed kunnen liggen en nauwelijks iets kunnen doen, maar nu is het geen probleem om op een slechte dag een uurtje naar de paarden te gaan. Ook komt mijn veerkracht steeds meer terug. Als ik nog wel eens over mijn grenzen heen ga, herstel ik nu veel sneller dan voorheen. Tegenwoordig heb ik een uurtje of een nacht rust nodig. Een tijd geleden moest ik dagen bijkomen.


Daarnaast werk weer een paar uur per week en ben er ondertussen achter wat ik echt leuk vind om te doen. Mijn droombaan is het coachen van vrouwen. Zelfontwikkeling heb ik altijd heel interessant gevonden en momenteel begeleid ik twee vrouwen. Ik leer ze om in hun eigen kracht te gaan staan. Wat ik heb meegemaakt heeft mij veel geleerd en dit kan ik weer doorgeven aan hen. Binnenkort zal ik de coaching uitbreiden. Ik geniet er echt van!



Kommentare


bottom of page