top of page
  • Foto van schrijverRosalinde van Dijk

Linn (28) over haar burn-out: "Ik zat vast in mijn lijf. Ik wilde zoveel, maar ik kon het niet."

Tot drie jaar geleden waren mijn dagen gevuld met fulltime werken, studeren en afspraken met vrienden. Daarnaast ging ik vaak uit en had ik een eigen paard waar ik voor moest zorgen. Ik voelde me al een tijd niet goed, maar mijn verantwoordelijkheidsgevoel voor werk was groot. Ik verkocht mijn paard en in 2017 studeerde ik af, maar de uren die ik daarmee won, stopte ik in vrijwilligerswerk. Ik werd mentor van een vluchteling die ernstig getraumatiseerd was. Ook op mijn werk als veiligheidsadviseur gebeurde er van alles en werd ik projectleider van een groot project.



Het ging bergafwaarts

Ik merkte op een gegeven moment dat het steeds minder goed ging, maar echt alarmerend vond ik het niet. Al sinds mijn veertiende heb ik last van rugklachten. Later kwam daar ook nog algehele pijn aan mijn spieren bij. Ik had al meerdere fysieke klappen gehad en vaak hoorde ik van de artsen dat er niks te vinden was of dat er niks aan te doen was. Jaren negeerde ik mijn pijn. Ik dacht dat de uitputting die ik op dat moment ervoer niks voorstelde.


Uiteindelijk werd ik somber, snel emotioneel en had ik vaak een kort lontje. Daar merkte ik wel aan dat het minder goed met mij ging. Ik zocht hulp bij een psycholoog om aan mijn mentale gezondheid te werken, maar in augustus 2018 viel ik toch om. Ik was op vakantie met mijn vriend en kreeg enkele tegenslagen te voorduren. Toen begonnen de paniekaanvallen. Zo’n intens gevoel van controleverlies kende ik niet. In het begin dacht ik nog dat het kwam omdat ik me in een rotsituatie bevond, maar het bleek de laatste druppel in een overvolle emmer te zijn. Ik was al zo extreem uitgeput dat ik dit er niet meer bij kon hebben.


Compleet opgebrand

Dat ik een burn-out zou krijgen, dat had ik nooit verwacht. Dat was iets wat zo ver van mij vandaan stond. Ik had er wel eens van gehoord, maar ik dacht dat je dan een periode wat rustiger aan moest doen. Dat bleek de grootste leugen van de eeuw. Het lukte me niet meer om naar mijn werk te gaan en ik moest me ziek melden.


Na contact te hebben gehad met de huisarts en een paar teleurstellende gesprekken met de praktijkondersteuner besloot ik zelf te gaan werken aan mijn herstel. Ik heb voor twee weken weer bij mijn ouders gewoond. Zij zorgde voor mij, zodat ik rust kon nemen. Ik dacht dat ik gewoon moest bijslapen en dan weer aan de slag kon.


Na twee weken volledige rust besloot ik om weer naar mijn eigen huis te gaan en een maand later begon ik met re-integreren. Het bleek niet zo makkelijk te zijn als ik dacht. Ik kon écht niet meer. Ik woonde op honderd meter lopen van de supermarkt, maar zelfs dat was een enorme opgave. Ook verloor ik in een rap tempo tien kilo. Door het constante gevoel van stress werd eten zelfs lastig. Ik moest me weer ziek melden en vanaf dat moment ben ik pas echt begonnen aan mijn herstelproces.

"Ik dacht dat ik gewoon moest bijslapen en dan weer aan de slag kon"

Mijn vriend en ik hebben elkaar leren kennen vlak voor ik mijn burn-out kreeg. Hij heeft mij eigenlijk niet anders gekend dan moe en lusteloos. Ik heb mega veel aan hem gehad, maar de burn-out en mijn depressieve gevoelens zette druk op onze relatie. Ik voelde me zo ontzettend hopeloos en voor hem was dat heftig om mee te maken. Ik had ook niet verwacht dat dit zo lang zou duren. Elke keer dacht ik: over een halfjaar is dit vast over, dan kan ik weer aan het werk. Maar elke keer moest ik dat plan weer bijstellen. Ik bleef zo ontzettend moe.


Ik ben uiteindelijk een coaching traject gestart bij een burn-out coach. Hier leerde ik vooral om naar mijn lichaam luisteren. Ook kreeg ik na verloop van tijd weer iets meer energie en leerde ik veel over mijzelf. Ik ben er bijvoorbeeld achter gekomen dat ik hooggevoelig ben. Vroeger als ik hoofdpijn had dan bestempelde ik dat simpelweg als gewone hoofdpijn. Nu ben ik me ervan bewust dat die hoofdpijn altijd op kwam zetten op drukke plekken waar veel prikkels waren.



De aanhoudende vermoeidheid

Toch bleef ik ook na het coaching traject heel erg vermoeid en in het voorjaar van 2020 kreeg ik daardoor ook weer last van somberheid. Ik ben opnieuw naar de huisarts gegaan en heb geprobeerd uit te leggen dat ondanks de somberheid, waar je natuurlijk ook moe van kan zijn, er meer aan de hand is. Ik voelde gewoon dat de somberheid er was omdat ik fysiek niks kon. Ik zat vast in mijn lijf. Ik wilde zoveel, maar ik kon het niet.


Ik ben met veel pijn en moeite doorgestuurd naar het ziekenhuis, waar ik na een aantal onderzoeken kreeg te horen dat ik fibromyalgie heb. Dit verklaarde de pijn in mijn lichaam die ik al vanaf een jonge leeftijd ervoer. Helaas is er geen pilletje voor fibromyalgie en lost de diagnose mijn vermoeidheid ook niet op. Wel vielen er een hoop puzzelstukjes op zijn plek. Ik ben door de pijn in mijn lichaam anders gaan eten. Ik eet nu volledig veganistisch en glutenvrij en dat heeft een enorm positief effect op mijn energielevel.


Herstel

Ik merk op dit moment wel echt verschil met het begin van mijn burn-out. Ik heb de huishoudelijke taken weer kunnen oppakken en doe zelfstandig mijn boodschappen. Ook de sociale contacten die ik eerst vermeed kan ik weer beter aan. In het begin sprak ik bijvoorbeeld alleen af met vrienden waarvan ik wist dat ze het oké vonden als ik op de bank bleef liggen. Nu heb ik weer meer energie voor verschillende sociale contacten. Ook sporten lukt weer met meer regelmaat. Om balans te houden blijft het zoeken wat ik wel moet doen en wat nog niet. Ik weet bijvoorbeeld dat een avondje uit met vrienden mij mentaal goed doet, maar tegelijk moet ik rekening houden met mijn energiehuishouding die nog niet volledig hersteld is.


Op dit moment krijg ik hulp van een ergotherapeut. Ik ben namelijk heel impulsief en ik houd niet van een strakke planning, dus een gezond ritme creëren blijf ik lastig vinden. Zij helpt mij hierbij. We maken planningen en ik moet elke dag op dezelfde tijden eten, opstaan en naar bed. Ook leert ze mij te rusten na inspanning. De ergotherapie biedt structuur. Over een halfjaar wordt er van mij verwacht dat ik weer ga werken. Ik weet niet of ik er al klaar voor ben, maar ik ben wel bereid om hard te werken aan het laatste staartje van mijn herstel.


Comments


bottom of page